piątek, 16 października 2015

„Mniejszy klucz Salomona”

 „Mniejszy klucz Salomona”


„Lemegeton”, lub „Mniejszy klucz Solomona”, rabina i króla, jest pracą o wiele wyższych aspiracjach, w której dokładnie opisane zostały wszystkie hierarchie duchów oraz sposoby ich wywoływania. Nie ma potrzeby głęb­szych rozważań nad starożytnym pochodzeniem owego dzieła; panuje prze­konanie, że zostało przetłumaczone z hebrajskiego, ale jego najwcześniejsze przykłady są w języku francuskim i pochodzą z XVII wieku. Nikt nie słyszał o oryginale. Jednakże musiał istnieć w dużo wcześniejszej postaci, gdyż sta­nowił stałe źródło odniesienia dla demonologów, choćby takich, jak Wierus ze swoim Liber Spirituum. Właśnie w oparciu o to źródło zagorzały sceptyk, uczeń Agrippy, stworzył swoją pracę Pseudomonarchia Daemonum, jednak­że z istotnymi zmianami w stosunku do znanych kopii. „Lemegeton” podzielony jest na cztery części, w których znajdują opisy sposobów panowania nad duchami i wykorzystania sprawowanych przez nich funkcji zgodnie z wolą operatora, który to spełnić musi typowe w tym przypadku wymagania. Z wyjątkiem pierwszej części, która była źródłem materiałów wykorzystanych przez Wierusa - w jego ciekawej i pod wieloma względami ciekawej pracy, która jednak nigdy nie została wydana, mimo, że wielu twórców rytuałów i grymuarów w skrytości wysoko oceniało jej wkład. „Lemegeton” zajmuje się wywoływaniem wszystkich klas duchów, złych, obojętnych i dobrych. Rozpoczynają ją obrządki zwią­zane z Lucyferem, Belem, Astarotem i całą kohortą infema. Część ta zwana jest goecją, a słowo to wszystko wyjaśnia, zawiera różne formy zaklęć sie­demdziesięciu dwóch najważniejszych diabłów i ich ministrów z uwzględ­nieniem ich mocy i urzędów. Druga część, lub Theurgia Goetia, zajmuje się duchami głównych stron świata oraz ich podwładnymi. Te są różnej natury, jedne dobre, inne złe. Trzecia księga nosi tytuł Ars Pauline. Nie jestem w stanie podać znaczenia tej nazwy, a dotyczy ona aniołów godzin dnia i nocy oraz znaków zodiakalnych. Czwarta część, albo Almadel, wylicza cztery inne chóry duchów w raczej niejasny sposób. Jest jeden znaczący punkt w całej pracy - moce przypisane urzędom duchów piekielnych są drobiazgowo opisane, jednak wszelkie rytuały niemal całkowicie zostały pominięte mil­czeniem, jakby po kontaktach z najwyższą klasą inteligencji można byłoby spodziewać się szczególnych korzyści. Staje się więc oczywiste, do kogo po­winien kierować się mag mając w zamiarze konkretne cele. W żaden sposób nie można odrzucić poglądu, iż pierwsza część „Goecji” stanowi zasadniczą część „Lemegetonu” i że pozostałe jego części, najwyraźniej nieznane Wierusowi, stanowią późniejsze dodatki. Podział ten, w żadnym wypadku, nie jest wyraźnie łączony z czarną magią czy raczej wyłącznie jej służący, ale niewątpliwie podziela wraz z tzw. „Większym kluczem” honor zakazanej księgi służącej jako źródło inspiracji wszystkich późniejszych podręczników piekielnego ceremoniału. Pomijając część doktrynalną, nie pozostaje nam nic godnego przytoczenia w tym miejscu, ale zważywszy, iż żaden grymuar nie jest bez tego kompletny - wszystkie jego hierarchiczne tabulacje oraz operacje związane z przywołaniami zostaną przedstawione w drugiej części. Na koniec należy dodać, że „Mniejszy klucz” przypisywany jest niekiedy królowi Salomonowi, a czasami pewnemu rabinowi o tym samym imieniu
Należy go jednak odróżnić od właściwego „Klucza rabina Salomona”, który poświęca szczególną uwagę wytwarzaniu, poświęcaniu i wykorzystaniu talizmanów planetarnych. Pozornie zajmuje się wyłącznie „dobrymi geniuszami”, ale zawiera również krwawe ofiary oraz budzi oczywisty w takiej sytuacji niepokój w związku z postacią i sposobem pojawiania się owych inteligencji. Jednakże istniej e zastrzeżenie, że żadna pieczęć, pentakl czy znak nie może być wykorzystywany na szkodę innej osoby, a zwłaszcza adepta Sztuki. W końcu, Sztuka nie zawiera w sobie „tajnych czy jawnych” umów... Praca ta została napisana prawdopodobnie później niż inne w cyklu.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz